Je hebt haar gevonden. Niet op een feestje, niet in de supermarkt, niet op een wandeling met je hond. Nee. Ze zat in een profiel. Met een glimlach die je hart liet stilstaan. En nu? Nu is het geen avontuur meer. Nu is het een online datingsrelatie. En je voelt het: de vonk begint te sterven. Niet omdat ze slecht is. Niet omdat jij slecht bent. Maar omdat geen van jullie echt aanwezig is.
Wat is dat nou eigenlijk? De vonk in een online relatie
De vonk? Dat is niet de eerste kus. Dat is niet de eerste "ik hou van je". Dat is de stilte die niet ongemakkelijk is. Het is als je haar een foto stuurt van een koffie met een krokodil op de mok en ze terugstuurt met een meme van een kat die een pizza eet - en je lacht zo hard dat je een koffie over je shirt spuugt. Dat is de vonk. Het is de manier waarop ze haar stem verheft als ze over iets praat wat haar echt raakt. Het is hoe ze jouw stomme grapjes niet vergeten is, en er drie weken later nog op terugkomt. In een online relatie? Dat is zeldzaam. En daarom waardevol.
De meeste online relaties sterven aan een simpele dood: geen fysieke terugkoppeling. Je stuurt een bericht. Ze reageert. Je stuurt weer. Ze reageert weer. En dan? Dan is het een chatlog die lijkt op een boekhoudboek van een koffiebar: 12 berichten per dag, 3 minuten per antwoord, geen enkel lichaam dat ademt. En dat is geen relatie. Dat is een chatbot met een gezicht.
Hoe krijg je de vonk terug? (En het is niet wat je denkt)
Je denkt: "Ik moet meer flirten. Meer complimenten geven. Meer emojis. Meer seksuele suggesties." Nee. Je moet veranderen hoe je communiceert. Niet wat je zegt. Hoe je het zegt.
Stel je voor: je stuurde haar vandaag een video van jezelf. Niet van je op de bank. Niet van je met een glas wijn. Maar van je terwijl je probeert een koffiemaker te repareren. En je zegt: "Dit is de man die je in bed wilde hebben. En nu? Hij is een koffiebaron met een kapotte machine en een hond die lacht."
Daar zit de vonk. Niet in de perfectie. In de ongecontroleerde echtheid.
Daarom: stuur geen foto’s. Stuur ervaringen.
- Stuur een audiobericht van je zingend in de douche (zonder dat je weet dat ze het hoort).
- Stuur een foto van de maan die je zag terwijl je naar huis liep - en schrijf: "Ik dacht aan jou. En aan hoe ik haar nooit meer in het echt zie."
- Stuur een meme van een pinguïn die een fiets bestuurt - en voeg toe: "Dit ben ik als je niet kijkt. En dit ben ik als je wel kijkt. Welke versie wil je?"
Je denkt: "Dat is te gek. Ze denkt dat ik gek ben."
Geen enkele vrouw die echt wil blijven, denkt dat je gek bent. Ze denkt: "Eindelijk iemand die niet probeert te zijn wat hij niet is."
Waarom is dit zo populair? En waarom werkt het?
Online dating is een industrie. En de industrie wil dat je blijft scrollen. Dat je blijft matchen. Dat je blijft wachten. Want hoe langer je wacht, hoe meer je betaalt. Tinder Plus? €15,99 per maand. Bumble Premium? €19,99. Hinge? €24,99. En dan? Dan heb je 300 berichten per week. En geen enkel moment waarop je echt voelt.
Maar de echte vonk? Die kost niks. En die duurt langer dan een abonnement.
Ik heb in Bangkok een vrouw ontmoet die ik drie maanden online had gekend. We hadden geen enkel bericht met "xoxo". Geen foto’s met zonsondergangen. Geen liedjes over liefde. We hadden een video van haar terwijl ze haar moeder hielp met de was - en ze lachte zo hard dat ze haar haar in de wasmand had. Ik heb haar daarna gezien. En we hebben drie dagen lang geen seks gehad. We hebben gezeten. En gepraat. En gelachen. En toen? Toen deed ze iets wat geen vrouw ooit had gedaan: ze trok haar schoenen uit, legde haar voeten op mijn knieën, en zei: "Dit is de man die ik heb leren kennen. Niet de man die ik dacht dat ik zou ontmoeten. Maar de man die ik echt wilde."
Die vonk? Die is niet te kopen. Die is te voelen.
Waarom is dit beter dan "echt" dating?
Je denkt: "In het echt is het makkelijker. Je ziet haar. Je ruikt haar. Je voelt haar." Klopt. Maar in het echt? Dan zie je haar met haar make-up. Haar haar. Haar outfit. Haar "ik ben een perfecte vrouw"-versie. En jij? Jij bent de man met de te lange haar en de koffievlek op je shirt.
Online? Daar zie je haar zonder masker. En daar zie jij jezelf ook zonder masker.
Ik heb een man ontmoet in Berlijn die een relatie had met een vrouw uit Canada. Ze hadden elkaar nooit gezien. Ze hadden elkaar alleen gekend door: audioberichten van haar voetstappen op de trap, foto’s van haar kamer met een kat die op haar hoofd lag, en een video van haar terwijl ze huilde vanwege een documentaire over pinguïns. En toen ze elkaar eindelijk zagen? Ze kregen een huilende omhelzing. Niet omdat ze liefde voelden. Maar omdat ze elkaar hadden leren kennen. En dat is de enige echte seksuele verbinding die er is.
Online dating is niet minder. Het is dieper. Want je kunt niet verbergen wat je voelt. Je kunt niet lopen. Je kunt niet glimlachen. Je kunt alleen zijn.
Welke emotie krijg je? En waarom is dat de krachtigste van allemaal
Je denkt: "Ik wil geilheid. Ik wil verlangen. Ik wil een orgasme dat mijn hersenen doet springen."
Je krijgt dat niet. Niet zo.
Je krijgt iets beters: vertrouwen.
Vertrouwen is de enige emotie die geen opgezette foto heeft. Geen filter. Geen pose. Geen "ik ben mooi". Vertrouwen is: "Ik ben hier. En ik ben niet perfect. Maar ik ben echt. En jij? Jij bent ook echt. En dat is genoeg."
En als je vertrouwen hebt? Dan komt de geilheid vanzelf. Niet omdat je een bericht stuurt met "wilt u neuken?". Maar omdat je haar ziet zitten. En je denkt: "Dat is de vrouw die mijn nachtmerries verandert in dromen."
De vonk is niet in het lichaam. De vonk is in de stilte tussen de woorden. In de pauze na de lach. In de vraag die je niet stelt, maar voelt.
Hoe houd je het levend? (Een praktische checklist)
Je hebt haar. Je wilt haar houden. Hier is wat werkt - en wat niet.
- Stuur geen "hoe was je dag?" - Stuur: "Wat was het laatste wat je deed waar je je schaamde?"
- Geen videochats met muziek - Doe videochats met een koffiemaker die kapot is. Of met een kat die op je hoofd zit.
- Geen "ik hou van je" - Zeg: "Ik dacht aan jou toen ik een kippenballetje zag. En ik vroeg me af of jij ook zo stomme dingen zou doen."
- Geen foto’s van jezelf in het spiegelbeeld - Stuur een foto van je voet op de stoel, met een kous die eruit hangt. En zeg: "Dit is mijn dag. Zeg wat je denkt."
- Geen wachten op reacties - Als ze niet reageert binnen 12 uur? Stuur dan een meme van een pinguïn die een fiets bestuurt. En wacht. Niet op haar. Op jezelf.
En als je dit doet? Dan verandert het niet in een relatie. Het verandert in een ervaring. En ervaringen? Die blijven. Zelfs als je haar nooit meer ziet.
Wat als je haar nooit ziet?
Ik heb een vrouw gekend die ik nooit in het echt heb gezien. We hadden drie jaar lang elke dag gepraat. Ze leefde in Australië. Ik in Nieuw-Zeeland. We hadden geen foto’s. Geen video’s. Alleen audio. En soms, als de wind sterk was, stuurde ze een bericht met een geluid: wind door bomen. En ik stuurde terug: mijn ademhaling. Dat was alles. En toen? Toen stopte ze. En ik? Ik hield haar niet tegen. Ik wist: ze had haar gedaan. Ze had haar gedaan. En ik had haar gekend. En dat was genoeg.
De vonk is niet afhankelijk van lichaam. De vonk is afhankelijk van aanwezigheid. En als je aanwezig bent? Dan is het niet online. Dan is het echt.
