Hoe je datingapp-moeheid overwint (en eindelijk echte connecties maakt)

Je opent de app. Nog een profiel. Nog een selfie met een hond. Nog een bio met ‘ik hou van reizen en pizza’. Je swipt rechts. Dan links. Dan weer rechts. En dan… stilte. Geen bericht. Geen match. Geen energie. Alleen een leeg gevoel in je buik, alsof je een hele nacht hebt gedanst en niemand je heeft aangekeken. Dat is datingapp-moeheid. En ja, het is echt een vorm van burnout. Geen overdrijving. Ik heb het zelf meegemaakt. Tien maanden lang, 47 matches, 3 afspraakjes, en één keer een vrouw die me vroeg of ik een ‘emotionele support buddy’ was. Ik dacht: ‘Dit is geen dating. Dit is een digitale verkoopavond waar iedereen een fake smile draagt.’

Wat is datingapp-moeheid echt?

Datingapp-moeheid is niet gewoon ‘ik ben moe van swipen’. Het is het gevoel dat je jezelf verliest in een systeem dat je niet laat zijn. Het is wakker worden met de angst dat je weer 20 profielen moet bekijken voordat je ontbijt. Het is het besef dat je niet meer zoekt naar iemand die je lachen maakt, maar naar iemand die je niet laat voelen alsof je een product bent dat moet worden gecontroleerd op defecten. De apps hebben je hersenen omgevormd tot een match-algoritme. Je denkt niet meer: ‘Is ze leuk?’ Maar: ‘Heeft ze een goede lach? Is haar bio te lang? Is haar foto met de hond een red flag?’

En de cijfers? Zeg maar 78% van de mannen tussen 25 en 35 die op Tinder, Bumble of Hinge zitten, voelen zich emotioneel uitgeput na drie maanden. Dat is geen cijfer uit een onderzoek. Dat is wat ik hoorde van drie vrienden in Rotterdam, één in Amsterdam en een kerel in Eindhoven die me vroeg of ik een ‘datingtherapeut’ kende. Ze gaven allemaal hetzelfde antwoord: ‘Ik ben niet moe van vrouwen. Ik ben moe van het spel.’

Hoe krijg je het terug?

Je kunt niet gewoon ‘meer swipen’ of ‘meer berichten sturen’. Dat werkt niet. Het is alsof je een auto met lege banden blijft aandrijven en verwacht dat hij sneller gaat. Je moet het systeem veranderen. Hier is hoe ik het deed.

1. Verwijder alle apps. Een maand lang. Ja, echt. Geen Tinder. Geen Bumble. Geen Hinge. Geen Coffee Meets Bagel. Geen Feeld. Geen Grindr. Alles. Je hoeft geen afval te maken. Je hoeft geen berichten te versturen. Je hoeft geen ‘ik ben gewoon op zoek naar iets serieus’ te typen. Je doet gewoon niets. Je bent gewoon… vrij. En ja, het voelt als ontwenning. Je handen krabben naar je telefoon. Je denkt: ‘Misschien is er een match.’ Maar er is geen match. Er is niets. En dat is precies wat je nodig hebt.
2. Herstel je zelfbeeld. Op apps ben je geen man. Je bent een foto. Een bio. Een ‘interest’. Je bent een product. Maar in het echte leven? Je bent een mens. Ga naar een café. Zit op een bank. Lees een boek. Kijk mensen aan. Zeg ‘hallo’ tegen de barista. Vraag hoe haar dag is. Niet omdat je iets wilt. Maar omdat je het echt wilt weten. Ik deed dit in een klein café in Rotterdam. Ik sprak met een vrouw die een koffieboek schreef. We praatten drie uur. Geen swipes. Geen filters. Geen ‘ik ben een fitnesscoach’. Gewoon… een gesprek. Ze gaf me haar nummer. Niet omdat ik er goed uitzag. Maar omdat ik niet probeerde te imponeren.
3. Gebruik apps als bonus, niet als basis. Als je na een maand weer opent, doe het dan als een experiment. Niet als een verplichting. Zet je profiel op ‘niet beschikbaar’. Geen foto’s met honden. Geen quotes van Bob Marley. Geen ‘I’m here for a good time, not a long time’ (dat is een red flag, trouwens). Gebruik je profiel als een uitnodiging, niet als een CV. En zet je doel: ‘Ik wil iemand ontmoeten die me laat voelen alsof ik thuis ben.’ Niet ‘ik wil een date’. Niet ‘ik wil seks’. Niet ‘ik wil een partner’. ‘Thuis voelen.’ Dat is alles wat je nodig hebt.

Waarom is dit zo populair?

Omdat het makkelijk is. En omdat het je een illusie geeft van controle. Je denkt: ‘Als ik maar genoeg profielen bekijk, dan vind ik de perfecte.’ Maar het is een val. Het is een casino waar je steeds meer inzet, maar nooit wint. De apps zijn ontworpen om je verslaafd te maken. Ze gebruiken hetzelfde algoritme als slotmachines: variabele beloningen. Soms krijg je een match. Soms niet. En dat houdt je vast. Je denkt: ‘Misschien is de volgende de een.’ Maar de volgende is ook een profiel met een hond. En de daarnaast ook. En zo gaat het. Tien jaar geleden vond je iemand op een feest. Vandaag vind je iemand in een app die je niet eens kent, maar die je al 17 keer hebt beoordeeld.

Waarom is dit beter dan gewoon doorgaan?

Want wat gebeurt er als je doorgaat? Je wordt cynisch. Je begint te denken: ‘Alle vrouwen zijn oppervlakkig.’ Of: ‘Alle mannen zijn alleen op seks.’ Dat is niet waar. Het is gewoon het resultaat van een systeem dat je ertoe dwingt om te spelen. Als je stopt, zie je de waarheid. De vrouwen die je echt aantrekt? Die zijn niet op de apps. Die zijn in de boekwinkel. In de muziekzaal. In de markt. Die lachen niet omdat ze een filter hebben. Ze lachen omdat ze iets voelen. En die mannen? Die zijn niet op Hinge. Die zijn aan het koken in een keuken met een oude vinylplaat. Ze praten niet over hun ‘goals’. Ze praten over de smaak van een goede koffie.

Ik heb een vrouw ontmoet in een tweedehands boekwinkel in Utrecht. Ze hield van boeken over zeeën. Ik hield van boeken over verloren steden. We praatten over de zee van de Noordzee. Niet over ‘waar je woont’. Niet over ‘wat je doet’. Over de zee. En toen zei ze: ‘Ik wilde je al aanspreken, maar ik dacht dat je te serieus was.’ Ik lachte. En zei: ‘Ik ben geen serieus man. Ik ben een man die te veel apps heeft gebruikt.’

Welke emotie krijg je?

Niet de hype van een match. Niet het kortstondige high van een ‘hey’. Niet het gevoel van ‘ik ben nog niet te oud’. Je krijgt rust. Je krijgt aanwezigheid. Je krijgt het gevoel dat je niet hoeft te bewijzen dat je iets waard bent. Je krijgt de kans om te ontmoeten. Niet te matchen. Niet te scoren. Niet te swipen. Maar om te ontmoeten. En dat? Dat is het enige wat werkelijk blijft.

De apps zijn geen plek om liefde te vinden. Ze zijn een plek om jezelf te verliezen. En als je terugkomt? Dan ben je niet de man die op zoek is naar iemand. Dan ben je de man die weet dat hij al genoeg heeft. En dan… dan komt ze. Niet omdat je het probeerde. Maar omdat je ophield te zoeken.