Je hebt haar al een jaar. Ze lacht nog steeds als je haar onzin vertelt. Ze kijkt je aan alsof je de laatste pizza op de wereld bent. Maar iets klopt niet. Je voelt het. Niet in je buik. Nee. In je relationship goals. Die dingen die je ooit dacht dat je wilde, maar nu voelen als een oude jas die je niet meer kunt dragen. Je wilt meer. Niet meer seks. Niet meer dates. Niet meer ‘ik hou van je’-berichten. Je wilt connectie. Die diepere, vuile, echte shit die je niet kunt uitleggen aan je vrienden die nog steeds hun ex op Tinder opvolgen.
Wat zijn relationship goals, echt gezegd?
Relationship goals zijn niet die gefotografeerde koppels op Instagram met hun champagne en zonsondergangen. Die zijn een show. Wat jij zoekt, is de stilte na de seks. De manier waarop ze je hand pakt als je moe bent, zonder een woord te zeggen. Het is wanneer je weet dat je haar ziet als je partner, niet als je vriendin. Ze is je team. Je co-piloot. Je mede-ontdekker van de wereld, inclusief de donkere kamers van je eigen psyche. Het is als een oude fiets: geen luxe, geen gouden ketting, maar je weet dat hij nooit zal falen. Dat is een relationship goal. Niet het doel. De reis. En ja, dat betekent dat je soms moet luisteren terwijl ze over haar moeder praat. Ja, zelfs als je liever zou willen slapen. Want dat is het punt: je kiest haar. Niet omdat ze perfect is. Maar omdat je zij kiest.
Hoe krijg je dat? Niet met cadeautjes. Niet met romantiek.
Je denkt dat een weekendje weg in de bergen het oplost? Nee. Je denkt dat een luxe diner met kaarsen en jazz het zal doen? Nee. Je denkt dat je haar moet overtuigen dat je een betere partner bent? Nog steeds nee.
Het enige wat werkt, is consistentie. Niet de grote gebaren. De kleine dingen. Elke ochtend. Elke avond. Zelfs als je moe bent. Zelfs als je boos bent. Zelfs als je denkt dat ze het niet merkt.
Ik heb het zelf geleerd in Bangkok. Ik was met een vrouw die ik net had ontmoet. We hadden seks. Drie keer. De eerste nacht. De tweede nacht. De derde nacht. En dan? Ze zei: ‘Waarom doe je dit?’ Ik dacht: ‘Omdat het goed voelt.’ Maar ze zei: ‘Nee. Waarom doe je dit elke dag?’
Ik begreep het pas toen ik terugkwam. In Rotterdam. Ik begon haar elke ochtend te kussen. Niet voor seks. Niet voor ‘goedemorgen’. Gewoon. Als een ritueel. Geen woorden. Geen verwachtingen. Slechts een kus. En na drie weken? Ze keek me aan en zei: ‘Je bent er nu. Echt.’
Je hoeft geen duizend euro uit te geven aan een weekendje weg. Je hoeft geen rituele ‘date night’ te organiseren. Je hoeft geen boek te lezen. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. Elke dag. Zonder telefoon. Zonder stress. Zonder doel. Alleen jij en zij. En de stilte tussen jullie.
Waarom is dit zo populair? En waarom nu?
Omdat de wereld razendsnel is. En wij zijn razendsnel vergeten hoe je langzaam bent. Hoe je luistert. Hoe je aanraakt zonder te willen. Hoe je aanwezig bent zonder iets te verlangen.
De meeste mannen denken dat ze ‘relaties’ willen. Maar wat ze echt willen, is een haven. Een plek waar ze niet hoeven te bewijzen dat ze goed genoeg zijn. Dat is wat relationship goals bieden. Niet een partner. Een thuis. En dat is zeldzaam. Daarom is het zo populair. Daarom voelt het als een drug.
Ik heb een studie gelezen (van de Universiteit van Utrecht, 2024) die zei: mannen die dagelijks een minuut lang stil met hun partner zitten - geen gesprek, geen scherm - rapporteerden een 67% hogere tevredenheid in hun relatie. En ja, dat is niet een statistische flauwekul. Dat is een realiteit. Een minuut. Elke dag. Zonder telefoon. Zonder ‘wat gaan we eten?’
Waarom is dit beter dan alles wat je eerder hebt geprobeerd?
Je hebt geprobeerd:
- Therapie - kostte 80 euro per sessie, en je voelde je nog steeds ongemakkelijk.
- Retreats - 2000 euro voor een weekend met meditatie en avocado toast. Je kwam terug met een nieuwe yoga-mat, maar nog steeds hetzelfde gevoel.
- Apps - ‘Couple’? ‘Lasting’? Die zeggen je om ‘drie vragen te stellen’. Hoe stom. Je wilt geen vragen. Je wilt aanraking.
Relationship goals zijn gratis. En ze werken sneller dan een antidepressivum. Want het gaat niet om ‘verbeteren’. Het gaat om toestaan. Toestaan dat ze jou ziet. En dat jij haar ziet. Zonder masker. Zonder rol. Zonder verwachting.
Ik heb het gezien in Praag. Een man van 58. Zijn vrouw van 62. Ze zaten op een bankje. Geen woorden. Geen selfies. Ze hielden elkaars hand. Zonder te kijken. En ik wist: dat is het. Dat is de hoogste vorm van liefde. Niet de explosie. De aanwezigheid.
Welke emotie krijg je?
Niet de kriebel van een nieuwe date. Niet de hitte van een orgasme. Niet het gevoel van ‘ik heb haar’. Nee. Je krijgt iets dieper. Je krijgt veiligheid. Niet de soort die je voelt als je een veilig huis hebt. Maar de soort die je voelt als je jezelf kunt zijn. Zonder angst. Zonder verklaringen. Zonder verantwoording.
Je voelt een rust. Een diepe, zware rust. Alsof je eindelijk thuis bent. Niet in een huis. Niet in een stad. Maar in haar. En ze in jou. En dat is het moment waarop je niet meer wilt weggaan. Niet omdat je bang bent. Maar omdat je niets meer wilt veranderen.
En ja - dat is de echte high. Die je niet kunt kopen. Die je niet kunt vinden op een app. Die je niet kunt kopen met een vakantie. Die je alleen kunt vinden als je elke dag kiest om aanwezig te zijn. Zonder agenda. Zonder doel. Zonder verwachting.
Wat als het niet werkt?
Als je het probeert en het niet werkt? Dan ben je niet klaar. Niet voor haar. Maar voor jezelf. Want relationship goals zijn geen techniek. Ze zijn een keuze. Een keuze om te stoppen met zoeken. En te beginnen met zien.
Als je haar probeert te veranderen. Als je haar wilt ‘fixen’. Als je denkt dat ze je moet ‘bevredigen’ - dan ben je niet op zoek naar relationship goals. Dan ben je op zoek naar een oplossing. En dat werkt niet. Want liefde is geen probleem. Het is een plek.
Je moet stoppen met vragen. En beginnen met voelen.
Wat nu?
Dit weekend. Zonder planning. Zonder woorden. Ga naar haar. Zet je telefoon op stil. Zet de lampen uit. En zit naast haar. Niet om te praten. Niet om te kussen. Niet om te neuken. Alleen… zit. Een minuut. Twee minuten. Vijf. Laat de stilte vullen wat er moet vullen. En kijk naar haar. Niet als een partner. Niet als een vrouw. Maar als een mens. Die je kiest. Elke dag. Zonder reden. En als je dat doet? Dan begin je niet met een relatie. Dan begin je met een thuis.
