Je hebt het al gehoord: liefdes-talen. Maar je denkt: ‘Dat is toch die tralala van de therapeuten die met knuffels en complimenten hun klanten willen verliefd maken?’ Nee. Het is veel dieper. En het is de sleutel tot een leven waarin je eindelijk begrijpt waarom je altijd het verkeerde type vrouw aantrekt. Waarom je jezelf opgeeft. Waarom je in de nacht wakker wordt met een leeg gevoel, ook al had je ‘perfecte’ seks.
Ik heb er vijf jaar aan gewerkt. Niet als therapeut. Niet als coach. Als man die elke week een andere vrouw naar bed nam - en elke keer hetzelfde gevoel kreeg: ‘Dit is niet het.’
Het begon in een bar in Auckland. Ik zat met een vrouw die drie uur lang over haar moeder praatte. Ik dacht: ‘Wat een drama.’ Toen zei ze: ‘Ik wil gewoon dat je me vasthoudt. Niet praten. Niet oplossen. Gewoon vasthouden.’
Ik deed het. En ze begon te huilen. Niet van verdriet. Van opluchting. Alsof ze eindelijk adem had gekregen.
Daarna las ik Gary Chapman’s boek. The Five Love Languages. Het kostte me €12 op Kindle. Een paar uur. En het veranderde alles.
Wat zijn liefdes-talen? Niet wat je denkt.
Het zijn niet ‘manieren om liefde te tonen’. Dat is te lief. Te zacht. Te vrouwelijk.
Het zijn de taalwaarden die je hersenen gebruiken om te voelen: ‘Ik ben veilig. Ik ben gewaardeerd. Ik ben genoeg.’
Je kunt het niet zien. Je kunt het niet ruiken. Je kunt het niet voelen - tenzij je je eigen taal kent. En dan pas begrijp je waarom je vrouw zich terugtrekt als je haar geen complimenten geeft. Waarom je ex je verliet na een ‘perfecte’ vakantie. Waarom je zelfs met de mooiste vrouw van de wereld alleen bent.
Er zijn vijf. En ze zijn niet evenwaardig. Een man heeft meestal één hoofdtaal. En één die hij verkeerd interpreteert. En die laatste is de reden dat je jezelf haat.
Hoe kom je erachter wat jouw taal is?
Je kunt de test doen. Online. Gratis. Op lovelanguages.com. Duurt 7 minuten. Maar ik zeg: doe het niet. De test is voor vrouwen. Voor mannen die hun gevoelens willen verbergen.
Je moet het voelen.
Denk aan de laatste keer dat je echt gelukkig was met iemand. Niet seks. Niet de dates. Niet de plannen. De momenten.
Was het toen ze je aanraakte terwijl je naar de tv keek? Dat was fysieke aanraking.
Was het toen ze je zei: ‘Je bent de enige die dit begrijpt’? Dat was woorden van bevestiging.
Was het toen ze een maaltijd voor je klaarmaakte, zonder dat je iets vroeg? Dat was dienstbaarheid.
Was het toen ze je cadeaus gaf - niet duur, maar ‘ik dacht aan je’? Dat was cadeaus geven.
Was het toen ze met je praatte, zonder telefoon, zonder afleiding? Dat was gezamenlijke tijd.
Je weet het. Je weet het al. Je herkent het. Je voelt het in je buik.
Waarom is dit zo populair? En waarom werkt het?
Omdat het geen therapie is. Het is geen spiritualiteit. Het is geen ‘innerlijke jongen’-gezelligheid.
Het is neurologisch.
Je hersenen zijn ontworpen om te overleven. Niet om liefde te voelen. Ze weten: als je niet wordt gezien, ben je niet veilig. Als je niet wordt aangeraakt, ben je niet verbonden. Als je niet wordt gehoord, ben je niets.
En je vrouw? Ze heeft hetzelfde systeem. Maar ze is beter in het verbergen. Ze zegt: ‘Het is goed.’ Maar haar lichaam zegt: ‘Ik voel me niet gezien.’
En jij? Jij denkt: ‘Ik geef haar alles. Ik verdien geld. Ik maak het huis schoon. Ik heb haar nooit afgewezen.’
Maar als je taal gezamenlijke tijd is, en zij’s woorden van bevestiging, dan voelt ze zich als een huurmeisje. Niet als een partner.
Je hoeft niet te veranderen. Je hoeft niet te praten. Je hoeft niet te ‘beter worden’.
Je moet herkennen.
Waarom is dit beter dan alles wat je tot nu toe probeerde?
Je hebt het geprobeerd:
- Je hebt haar complimenten gegeven - en ze keek weg.
- Je hebt haar cadeaus gegeven - en ze zei: ‘Je hoeft niet.’
- Je hebt haar uitgenodigd voor een weekendje weg - en ze zei: ‘Ik ben moe.’
- Je hebt haar vastgehouden - en ze zei: ‘Niet nu.’
Je dacht: ‘Ze is koud. Ze is afstandelijk. Ze houdt niet meer van me.’
Nee. Ze houdt van je. Maar ze voelt zich niet verstaan.
En jij? Je voelt je onbegrepen. Je denkt: ‘Ik geef alles. Waarom geeft zij niets terug?’
Je geeft niet. Je vertaalt. En je vertaalt verkeerd.
Als je taal fysieke aanraking is, dan denk je: ‘Als ik haar vasthoud, voelt ze zich geliefd.’ Maar als haar taal woorden van bevestiging is, dan voelt ze zich als een hond die een klap krijgt - en dan een knuffel.
Het is geen fout. Het is een vertaalfout.
En als je die fout herkent? Dan verandert alles. Zonder woorden. Zonder drama. Zonder therapie.
Welke emotie krijg je?
Niet liefde. Niet passie. Niet seks.
Je krijgt rust.
Diep, zwaar, onverwachte rust.
De rust van: ‘Ik ben niet verkeerd. Ik ben niet te weinig. Ik ben niet de oorzaak.’
Je voelt: ‘Ze houdt van me. Niet omdat ik iets doe. Maar omdat ik ben.’
Je ziet haar ogen. Niet op zoek naar iets. Niet op zoek naar een oplossing. Niet op zoek naar een reactie.
Ze kijkt naar je. En je voelt: ‘Ze ziet me.’
En dat is de enige seks die werkt. De enige. De echte.
Je hoeft geen nieuwe vrouw te zoeken. Je hoeft geen nieuwe stad te verhuizen. Je hoeft geen nieuwe app te downloaden.
Je hoeft alleen te stoppen met vertalen. En te beginnen met luisteren.
En als je dat doet? Dan voelt het alsof je eindelijk thuis bent. Niet in een huis. Niet in een bed. Maar in jezelf.
En dan? Dan begrijp je waarom je altijd de verkeerde vrouw koos. Niet omdat ze te veel drama had. Niet omdat ze te emotioneel was. Niet omdat ze te veel vroeg.
Maar omdat ze jouw taal sprak. En jij... je eigen taal niet kende.
