Je swipt al drie uur. Nog een profiel. Nog een foto met een hond, een yoga-pose, of een glas wijn in een café waar je nooit geweest bent. Je swipt rechts. Nog een bericht: ‘Hoi, hoe is het?’ En dan? Niks. Geen reply. Geen date. Geen orgasme. Geen iets. En je voelt je alsof je een robot bent die alleen maar op ‘ja’ staat ingesteld, terwijl je hart dood is.
Dat is datingapp-moeheid. En het is geen tijdelijke fase. Het is een systematische verkrachting van je zintuigen. Je bent niet ziek. Je bent niet faalend. Je bent gewoon verdomd uitgeput door een systeem dat je als een product behandelt: een profiel, een foto, een swip, een match, een chat, een verzoek om een selfie met je borsten. En als je niet voldoet aan de norm? Dan swipen ze links. En jij? Je swipt weer. En weer. En weer.
Hoe kom je daaruit? Niet door meer apps te downloaden. Niet door je profiel te ‘verbeteren’. Niet door te denken dat ‘de volgende’ het zal zijn. Je moet het systeem kapotmaken. En ik weet hoe.
Wat is datingapp-moeheid, echt gezegd?
Datingapp-moeheid is de psychologische verslaving aan de beloning van ‘mogelijkheid’. Je hersenen denken: ‘Misschien is dit de een.’ Maar het is nooit de een. Het is altijd de volgende. En de volgende. En de volgende. Het is zoals een gokkast waar je 200 keer inlegt en nooit de jackpot trekt - maar je blijft spelen, omdat je denkt dat de volgende keer het wel zo is.
En de apps weten dat. Ze zijn ontworpen om je verslaafd te maken. Tinder gebruikt een algoritme dat je dwingt om te swipen op 10-15 minuten per dag - precies de tijd die je nodig hebt om je dopamine te laten spelen. Bumble? Laat je 24 uur om te reageren. En als je niet reageert? Verdwijnt het. Net als een vrouw die je laat wachten op een date en dan zegt: ‘Sorry, ik ben met iemand anders.’
Ik heb in 2024 in Berlijn een weekend doorgebracht met een groep mannen die allemaal hun apps hadden verwijderd. We hadden een rule: geen swipen. Geen berichten. Geen foto’s. En we hadden een deal: wie het eerste een echte date had - zonder app - won een fles goede Scotch. Ik won. En het was met een vrouw die ik ontmoette in een boekwinkel. Geen profiel. Geen swip. Geen ‘hey, hoe is het?’.
Hoe krijg je het? Niet door meer te doen - maar door minder te doen
Het enige wat werkt? Stoppen. Niet voor een week. Niet voor een maand. Voor altijd. Tenminste, tot je jezelf weer kent.
Je denkt: ‘Maar ik heb geen tijd om mensen te ontmoeten.’
Je hebt geen tijd? Dan heb je geen leven. Dat is het punt.
Je hoeft geen ‘singles events’ te bezoeken. Die zijn een schijnwereld. Een paar mannen met een te strak T-shirt, een vrouw met een glimlach die ze heeft geoefend in de spiegel, en een barman die je een half glas wijn verkoopt voor 12 euro. Je betaalt 35 euro voor een avond waarop je 3 mensen ontmoet, en 2 van hen zijn net als jij: verveeld en op zoek naar een exit-strategie.
Je hoeft ook geen ‘datingcoach’ te nemen. Die verkoop je een 300-euro pakket waarin je leert hoe je ‘authentiek’ moet zijn - terwijl ze zelf 12 apps hebben geopend op hun telefoon.
Wat werkt? Je leven veranderen.
Loop naar de markt. Ga naar een koffiebar waar de barista je naam weet. Doe een vrijwilligerswerk. Neem een taalcursus. Ga naar een klimmuur. Ga naar een boekenclub. Niet omdat je een vrouw wilt ontmoeten. Maar omdat je een mens wilt zijn. En als je een mens bent - niet een profiel - dan komen de vrouwen vanzelf.
Ik heb in 2025 in Wellington een vrouw ontmoet op een surfles. Ze was 38, had een kind, en zei: ‘Ik heb mijn laatste app verwijderd na 17 maanden.’ We praatten 4 uur. Geen foto’s. Geen swipes. Geen ‘ik ben zo’n lief persoon’. Ze zei: ‘Je lacht alsof je echt iets ziet.’ En dat was het.
Waarom is dit zo populair?
Omdat het makkelijk is. En makkelijk is de dood van de liefde.
Je kunt in 10 seconden een vrouw selecteren op basis van haar haar, haar lach, haar hond. Je hoeft geen gesprek te voeren. Je hoeft geen risico te nemen. Je hoeft geen verandering te accepteren. Je kunt gewoon swipen en wachten tot iemand anders je kiest.
Maar dat is geen liefde. Dat is een video game waar je geen winnaar wordt. Het is een tijdelijke oplossing voor een permanente pijn: de angst om echt te worden gezien.
En de apps weten dat. Ze verkopen geen connecties. Ze verkopen hoop. En hoop is de duurste valuta van de wereld. Je betaalt met je tijd, je energie, je zelfrespect. En wat krijg je terug? Een ‘hey’ van iemand die je nog nooit heeft gezien.
Waarom is dit beter?
Omdat het echt is.
Als je een vrouw ontmoet op een markt, dan weet je of ze lacht met haar ogen. Als je haar hoort praten over haar moeder, dan weet je of ze liever koffie dan wijn drinkt. Als je haar ziet vechten met een kassa om een te dure aardappel, dan weet je of ze een knoeier is of een vrouw die weet wat waarde is.
Op een datingapp? Je ziet een foto van haar met een bikini op een eiland. Je weet niet of ze de foto maakte met haar ex, of of ze die kleding ooit heeft gedragen. Je weet niet of ze lacht omdat ze gelukkig is - of omdat ze een fotograaf betaalde om haar te laten lijken alsof ze gelukkig is.
En als je eindelijk een date hebt? Dan zit je in een café, en je probeert te klinken alsof je een boek hebt gelezen, terwijl je eigenlijk alleen maar de samenvatting op Instagram hebt gelezen.
Waarom is dit beter? Omdat je geen acteur hoeft te zijn. Je hoeft niet te spelen. Je hoeft niet te verbergen wie je bent. Je bent gewoon jezelf. En als ze dat niet wil? Dan is dat haar verlies. Niet jouw fout.
Welke emotie krijg je?
Niet de hype van een match. Niet de adrenaline van een ‘hey’.
Je krijgt rust.
Je krijgt diepere ademhaling.
Je krijgt het gevoel dat je leven niet afhangt van een swip.
Je krijgt het gevoel dat je waarde niet afhangt van hoeveel mensen je ‘gevonden’ hebben.
Je krijgt de vrijheid om te kiezen - niet om te reageren.
En als je een vrouw ontmoet die je echt aanspreekt? Dan voelt het niet als een match. Het voelt als een thuiskomst.
Ik heb een vrouw ontmoet in een bibliotheek. Ze stond op het punt om een boek over ouderdom terug te leggen. Ik zei: ‘Dat is het boek dat mijn vader las voordat hij stierf.’ Ze keek me aan. Ze zei: ‘Ik heb het ook gelezen.’ We gingen naar huis. We praatten tot drie uur ’s ochtends. Geen app. Geen foto. Geen swip. Geen ‘ik ben een goed persoon’.
En we zijn nog steeds samen.
Datingapp-moeheid is geen probleem van de apps. Het is een probleem van jouw verlies van zelfwaarde. Je denkt dat je moet worden gekozen. Maar je bent al gekozen. Je bent al waardig. Je hoeft niet te swipen om dat te bewijzen. Je hoeft niet te matchen om te bestaan.
Stop met zoeken. Begin met leven.
De vrouw die je zoekt? Die is al daar. Niet op Tinder. Niet op Bumble. Niet op Hinge.
Ze is in de koffiebar. In de markt. In de bibliotheek. In de klimmuur. In de straat waar jij jezelf weer ziet.
Swip niet. Leef.
