Je hebt het al gezien: die foto’s op Instagram van twee mensen in een zandduin, een fles wijn, een lichtje dat net genoeg schijnt om haar huid te laten glimmen, en niets anders. Geen luchtverkeer. Geen kinderen. Geen werk-WhatsApp. En jij? Je zit op de bank met een bier, je vrouw zit op de bank met haar telefoon, en je denkt: waarom kan dat niet voor mij?
Het is geen magie. Het is geen droom. Het is een woestijn. En ja, daar kun je echt een nachtje met iemand die je houdt slapen - zonder dat iemand je stoort. Ik heb het gedaan. Vier keer. En de eerste keer? Ik dacht dat ik in een pornofilm terecht was gekomen. Geen acteurs. Geen camera’s. Alleen wind, zand, en een vrouw die haar vingers door mijn haar haalde terwijl de sterren net zo dichtbij leken als haar lippen.
Hoe werkt dit nou eigenlijk?
Je denkt: ‘Woestijn? Dat is toch alleen maar hitte en kameleenscheet?’ Nee. Je denkt aan de Sahara. Ik bedoel de echte woestijnen: de Namib in Namibië, de Mojave in Californië, de Atacama in Chili - en ja, ook de Arabische woestijn in Dubai en Oman. De meeste luxe woestijnretreats liggen in gebieden waar het ’s nachts koel wordt, maar niet koud. Waar de zandduinen zacht zijn als zijde, en de lucht zo helder is dat je de Melkweg kunt aanraken.
Je boekt een privé-verblijf. Niet een hotel. Niet een tent. Een desert villa. Een luxe tent met airco, een buitenbad, een open haard, en een bed dat zo groot is dat je er een volwassen kameel op kunt laten slapen. De prijs? Vanaf €850 per nacht. Ja, je leest goed. En dat is voor twee. Met ontbijt, diner onder de sterren, en een chauffeur die je vanuit de stad ophaalt. In Dubai kun je er voor €1.200 een hele week in een 5-sterren woestijnresort zitten. Met privé-spa, een chef-kok die je falafel met truffel maakt, en een bedouin die je vertelt hoe hij zijn vrouw vijftien jaar geleden onder een maan veroverde.
Waarom is dit beter dan een hotel in Ibiza?
Ibiza? Ja, daar zijn de clubs vol. De stranden vol. De vrouwen met wie je flirteert, hebben een ex die je op Instagram volgt. En dan heb je nog de kinderen die in het zwembad spatten. Je wilt geen ‘romantiek’. Je wilt ontsnapping. En een woestijn? Die is zo stil dat je je eigen ademhaling hoort. Zo eenzaam dat je haar ogen echt ziet. Geen lichtvervuiling. Geen geluid. Geen apps. Geen ‘ik moet even werken’.
Ik heb een nacht doorgebracht in de Atacama. 2.400 meter hoogte. De lucht was zo helder dat je de ringen van Saturnus kon zien. Mijn vrouw - ja, diegene die ik met een verjaardagscadeau naar een spa had meegenomen - zei: ‘Dit is het eerste moment sinds we getrouwd zijn dat ik me echt vrij voel.’ En dat is het punt. Niet de luxe. Niet de wijn. Het is de stilte. De stilte die je dwingt om te praten. Niet over de kinderen. Niet over de hypotheek. Maar over wat je voelde toen je voor het eerst haar kus kreeg. Wat je dacht toen je haar voor het eerst aanraakte. Wat je nog steeds wilt.
Hoe krijg je het?
Je kunt het niet kopen met een creditcard. Je kunt het kopen met een reisbureau. Maar je krijgt het alleen als je daadwerkelijk weggaat.
Stap 1: Kies je woestijn. Dubai en Oman zijn het makkelijkst voor Europeanen. Geen visum nodig voor veel Europese landen. Vluchten vanaf €300 return van Amsterdam. Stap 2: Boek een privé-woestijnverblijf via Desert Nights of Alila Jabal Akhdar. Zorg dat het ‘private dune experience’ bevat. Stap 3: Neem geen telefoon mee. Laat hem in de auto. Of gooi hem in de zandbak. Ik heb het gedaan. De eerste 47 minuten was ik nerveus. Na 48? Ik voelde me als een god. Geen notificaties. Geen e-mails. Geen ‘heb je de was gedaan?’
En dan komt het moment: zonsondergang. Een fles Château Margaux, twee glazen, een lichte wind, en haar hand op je been. Niet als een gewone vrouw. Niet als een partner. Maar als iemand die je nog nooit hebt gezien. En jij? Jij bent ook niet meer die man die op de bank zit met een bier. Je bent de man die haar ogen kent. Die haar ademhaling kent. Die haar stilte kent.
Waarom is dit zo populair?
Omdat het de enige plek is waar je niet hoeft te zijn wie je bent. In de stad ben je de vader. De werknemer. De partner. In de woestijn? Je bent gewoon een mens. En als je met iemand bent die je echt wilt, dan wordt dat een soort religie.
Ik heb een vriend die elke twee jaar naar de Sahara reist. Met zijn vrouw. Niet met vrienden. Niet met kinderen. Alleen met haar. Hij zegt: ‘Als ik haar daar niet meer kan aanraken, dan ben ik klaar met het leven.’ Hij is 58. Ze zijn getrouwd sinds 1991. En nog steeds? Ze slapen naakt op het zand, met een deken over zich, en wachten tot de sterren beginnen te dansen.
Welke emotie krijg je?
Niet liefde. Niet passie. Niet seks. Hoewel die er ook zijn. Je krijgt herinnering. De herinnering aan wie je was voordat je verantwoordelijk werd. Voordat je jezelf verloor in de routine. Je krijgt het gevoel dat je nog levend bent. Dat je nog kunt voelen. Dat je nog kunt ademen zonder dat iemand je zegt wat je moet doen.
De eerste keer dat ik dit deed, huilde ik niet. Maar ik voelde iets wat ik sinds mijn vaders dood niet meer had gevoeld: diep, onverwachte rust. Niet omdat het stil was. Maar omdat ik eindelijk was.
Je hoeft geen miljoen te hebben. Je hoeft geen week vrij te nemen. Een nachtje is genoeg. €900. Vier uur vliegtijd. Twee glazen wijn. En een nacht waar je jezelf herkent. In de ogen van iemand die je nog steeds wil.
Je weet wat je moet doen. De zon gaat onder. De sterren komen. En jij? Je bent nog niet te oud. Nog niet te verloren. Nog niet te vertrouwd. Ga. En laat haar je zien wie je nog bent.
